“Tanrının adamları” sadə insanların həyatından fraqmentlərdir. Müəllif bu hekayələrdə gözə çarpmayan kənd adam­la­rının ömür yolundakı həlledici anları yaxalayaraq onların ağrı-acılarına, xiffətinə, kədərinə şərik olmağımıza imkan yaradır. Və oxucu kimi bu hissləri keçirdikcə, personajlarla həmdərd olduqca dəyişirik, həssaslığımız daha da artır, bir sözlə, əvvəlki insan olmuruq. 
“Məndən soruşsanız ki, həyat hansı vaxtda, hansı şəhərdə və hansı evdə gözəl idi... Deyərdim ki, ilk dəfə günəşində gə­zin­diyim, yağışında islandığım, torpağında uzandığım kən­­di­mizdə; pəncərələri yamyaşıl düzənliklərə açılan o evi­mizdə. Bu yaşıma qədər elə bilirdim ki, insan üçün do­ğul­­duğu yer yox, öldüyü yerdir vətən. İndi isə anlayıram: in­san üçün vətən – darıxdığı yerdir. O vətən ki, orada “Tanrı adam­ları” var; o vətən ki, günəşi məşum, göy üzü tərtəmizdir”.